Çocukların dünyasını anlamakta ne kadar zorlandığımızı düşünün: Onların gözünden bakmak yerine, kendi düşüncelerimizi dayatıyoruz sürekli. Kafalarına gerçekleri değil, yetişkin aklımızın sınırlarını…
Çocukların dünyasını anlamakta ne kadar zorlandığımızı düşünün: Onların gözünden bakmak yerine, kendi düşüncelerimizi dayatıyoruz sürekli. Kafalarına gerçekleri değil, yetişkin aklımızın sınırlarını dolduruyoruz. Oysa asıl öğrenmeleri gerekenleri göz ardı edip, kendi bildiklerimizi öğretme telaşına kapılıyoruz. Örneğin, yürümeyi öğretmeye kalkmak kadar gereksiz bir çaba olabilir mi? Kimi çocuklar, yanlış yönlendirmeler yüzünden bu basit eylemi bile ömür boyu sorun haline getiriyor. Rousseau, eğitimdeki bu yanlışlara dikkat çekerken, çocukların doğal gelişimine saygı duymanın önemini vurguluyor. Onlara özgürce keşfetme şansı tanımadan, sadece kendi doğrularımızı empoze ettiğimizde, aslında ne kadar çok şeyi yanlış yaptığımızı fark ediyor muyuz?
