Çağla Sünbül’ün *Eksik Nefes*’i, bedenlerin ve nesnelerin arasında sıkışan bir varoluşun izini sürüyor. Sayfalar, alçıdan polyestere, mumdan sabuna uzanan bir malzeme yelpazesiyle örülmüş gibi; her biri…
Çağla Sünbül’ün *Eksik Nefes*’i, bedenlerin ve nesnelerin arasında sıkışan bir varoluşun izini sürüyor. Sayfalar, alçıdan polyestere, mumdan sabuna uzanan bir malzeme yelpazesiyle örülmüş gibi; her biri, insanın içine sinen ama bir türlü tamamlanamayan bir boşluğu işaret ediyor. Yazar, bu maddelerin soğuk dokusunu, insanın sıcak ama eksik kalan nefesiyle buluştururken, gündelik hayatın içinde kaybolan anlamları yeniden keşfe çıkarıyor. Sözcükler, tıpkı bir kalıbın içine dökülen sıvı gibi akıyor; şekil alıyor, donuyor, sonra da geride yalnızca bir iz bırakarak eriyor. Kitap, bu izlerin peşine düşerek, okuru kendi nefesinin kesikli ritmine davet ediyor.