Hapishanenin dar koridorlarında, bir ipin boynuna dolanan umutlar gibi kıvrılıp bükülür düşünceler. Ayla Yıldız’ın şiirsel dili, mahpusluğun soğuk duvarlarını delip geçen bir güneş ışığı misali, insanın içine…
Hapishanenin dar koridorlarında, bir ipin boynuna dolanan umutlar gibi kıvrılıp bükülür düşünceler. Ayla Yıldız’ın şiirsel dili, mahpusluğun soğuk duvarlarını delip geçen bir güneş ışığı misali, insanın içine işliyor. Her satır, ekmeğin sıcaklığına, özgürlüğün hayaline tutunarak hayatta kalma mücadelesini anlatıyor. Yetmiş altı sayfada, sessiz çığlıklar, unutulmuş anılar ve direnişin ince çizgisi bir araya geliyor. Yazar, kelimeleri ustalıkla örerek, daracık bir hücreden bile gökyüzünü görmenin mümkün olduğunu hatırlatıyor. Kâğıda dökülen her sözcük, hem bir isyan hem de bir teselli olarak okurun karşısına çıkıyor.
