Eğitim ortamları, toplumun mikrokozmosu gibidir; ailede, sokakta ya da kamusal alanda öğrenilen davranış kalıpları, sınıfın kapısından içeri adım attığında da kendini gösterir. Baskıcı bir ev ortamında büyüyen…
Eğitim ortamları, toplumun mikrokozmosu gibidir; ailede, sokakta ya da kamusal alanda öğrenilen davranış kalıpları, sınıfın kapısından içeri adım attığında da kendini gösterir. Baskıcı bir ev ortamında büyüyen bir çocuğun okulda demokratik katılımı benimsemesi ne kadar mümkünse, sürekli "yapma" komutlarıyla şekillenen bir zihnin sorumluluk alması da o kadar zordur. Çocuğun kişiliği, ilk toplumsallaşma deneyimleriyle biçimlenir: anne babanın tutumu, arkadaş çevresinin etkisi, sokaktaki kurallar... Tüm bunlar, özgür düşünmeyi ve yaratıcılığı köreltebilir ya da tam tersine, destekleyebilir. Okul, özellikle de sınıf, bu sürecin yeniden düzenlendiği bir laboratuvardır. Burası, istenmeyen alışkanlıkların törpülendiği, sağlıklı davranışların pekiştirildiği bir alan haline gelir. Eğitim, toplumsal dönüşümün anahtarı olduğunda, sınıf da bu değişimin en canlı sahnesi olur.
