Bazı sözcükler vardır, yüreğinize ansızın saplanır ve orada, en hassas yerinizde, derin bir sızı bırakır. Ayrılık kelimesi de onlardan biridir; tek başına bir dünyayı anlatır. Gitmek, yalnız kalmak, boşluğa…
Bazı sözcükler vardır, yüreğinize ansızın saplanır ve orada, en hassas yerinizde, derin bir sızı bırakır. Ayrılık kelimesi de onlardan biridir; tek başına bir dünyayı anlatır. Gitmek, yalnız kalmak, boşluğa düşmek, hıçkırıkların boğazda düğümlenmesi... Veda, kimi zaman bir sonun habercisi olur, kimi zaman da yeni bir başlangıcın ilk adımı. Tıpkı bahar gibi; kimi zaman çiçek açan dallar, kimi zaman dökülen yapraklarla gelir. Sezai Karakoç’un dediği gibi, "Biz koşu bittikten sonra da koşan atlarız." Gidenler, bitenler, kaybolanlar... Her veda, bir dönüm noktasıdır aslında. Ya küle dönüp yok olmak, ya da küllerinden doğan bir Zümrüdüanka kuşu gibi yeniden alevlenmek. Ayrılık, bazen acıtır, bazen de hayata tutunmanın en güçlü nedeni olur.
