Friedrich Nietzsche, *Ecce Homo*’da kendini anlatırken okurunu da cesur bir yolculuğa davet ediyor. Yazdıklarının sıradanlıktan uzak, hatta başkalarının metinlerini okumayı zorlaştıracak kadar keskin olduğunu…
Friedrich Nietzsche, *Ecce Homo*’da kendini anlatırken okurunu da cesur bir yolculuğa davet ediyor. Yazdıklarının sıradanlıktan uzak, hatta başkalarının metinlerini okumayı zorlaştıracak kadar keskin olduğunu söylüyor. Onun satırları, felsefenin alışılmış kalıplarını aşan, ince bir zekâyla örülmüş bir dünyanın kapılarını aralıyor. Bu dünyaya adım atmak, bir ayrıcalık gerektiriyor; çünkü Nietzsche’nin dili, hem incelikli bir dokunuş hem de yıkıcı bir güç taşıyor. Okurunu uykusuz gecelere sürükleyen, elinden düşürülmesi imkânsız bir etki bırakıyor. Onun sözleri, daha önce hiç duyulmamış yüksekliklerden ve derinliklerden geliyor; hem en narin parmakların izini taşıyor hem de en güçlü yumrukların izlerini. Felsefenin sınırlarını zorlayan bu metinler, insanın kendini ve dünyayı sorgulama biçimini kökten değiştirmeyi vaat ediyor.
