Gece çökerken yalnızlığın soğuk rüzgârı tenime dokunur, gökyüzü alev alev yanar gibi görünür. Issız bir ormanın derinliklerinde kaybolmuş gibiyim; sessizliği bir baykuşun çığlığı yırtar. Bedenim yorgun, ruhum…
Gece çökerken yalnızlığın soğuk rüzgârı tenime dokunur, gökyüzü alev alev yanar gibi görünür. Issız bir ormanın derinliklerinde kaybolmuş gibiyim; sessizliği bir baykuşun çığlığı yırtar. Bedenim yorgun, ruhum tükenmek üzere. Dudaklarımdan dökülen ıslık, korkaklığımın utancıyla titreşir. Kendimi ancak yalnızlığımla tanırım ben. Gölgem bir mum ışığında dans ederken, sefilliğim yüzüme vurur ve ürperirim kendi yansımamdan. Ama her tükenişin ardından umut filizlenir, yeniden doğarım karanlığın küllerinden.
