Doğanın kucağında narin bir varlık olarak boy gösteren insan, aslında evrenin en güçlü yanıyla donanmıştır: düşünme yetisi. Bir damla su, bir nefes rüzgâr onu silip süpürebilir belki, ama yok oluşunu kavrayan…
Doğanın kucağında narin bir varlık olarak boy gösteren insan, aslında evrenin en güçlü yanıyla donanmıştır: düşünme yetisi. Bir damla su, bir nefes rüzgâr onu silip süpürebilir belki, ama yok oluşunu kavrayan tek varlık odur. Onu ezen evren, kendi gücünün farkında bile değildir. İnsan ise ölümü bilerek, onu aşan bir yüceliğe erişir. Bu yüzden değerimiz, bedenimizin sınırlarını aşan düşüncelerimizdedir. Boşlukta kaybolan zaman ve mekân bizi büyütmez; asıl büyüklük, zihnimizin derinliklerinde saklıdır. Kendimizi ancak düşünceyle yükseltebilir, anlamın peşinden koşarak varlığımızı haklı çıkarabiliriz.