Görünenin ardında hep bir perde var; sisler dağılsa bile yansıyan, aslında kendimizden başka bir şey değil. Yaşar Deniz, *Düşünce Sendikası*'nda bu aynanın kırık parçalarını eline alıyor ve bakışlarımızı…
Görünenin ardında hep bir perde var; sisler dağılsa bile yansıyan, aslında kendimizden başka bir şey değil. Yaşar Deniz, *Düşünce Sendikası*'nda bu aynanın kırık parçalarını eline alıyor ve bakışlarımızı zorunlu kıldığımız gerçekliklerin ne kadar kırılgan olduğunu gösteriyor. Her ses, her imge, hatta en sağlam sandığımız kavramlar bile bir rüyanın gölgesinde eriyip gidiyor. Düşüncenin çarkları dönmeye başladığında, arayışların peşindeki kalabalıklar fark ediyor: Karşımızda duran şey, aslında kendi kurduğumuz bir kurgudan ibaret. Yazar, bu labirentte kaybolanları yakalıyor ve onlara soruyor: Gerçekten gördüğünüzü mü sanıyorsunuz, yoksa sadece kendi yansımanızla mı konuşuyorsunuz?