Gönül coğrafyamızda bir zamanlar çiçek açan umutlar, şimdi solgun birer anıya dönüştü. Yitik bir vatan gibi özlenen o topraklar, şairlerin dizelerinde hâlâ titreşiyor; kristal mermerlere kazınmış resimler gibi…
Gönül coğrafyamızda bir zamanlar çiçek açan umutlar, şimdi solgun birer anıya dönüştü. Yitik bir vatan gibi özlenen o topraklar, şairlerin dizelerinde hâlâ titreşiyor; kristal mermerlere kazınmış resimler gibi donup kaldı hüznün izleri. Züleyha’nın güzelliği, fırtınalı denizlerin ortasında bir sığınak olsa da, dalgaların köpüren kalbi artık senin ritminle atmıyor. Düşlerimizi taşıyan atlar vuruldu yollarda, şehirler onarılamaz yaralar aldı. Küresel çöküşün gölgesinde, yalnızlık katmer katmer büyürken, öfkeyle soruyoruz: Neredesin? Bir zamanlar Leyla’nın kollarında taşıdığımız o aydınlık, şimdi karanlığa karışıp gitti. Tarihin titrek damarlarında dolaşan hüznümüz, çağlar boyu yankılanacak mı? Yoksa bu çığlıklar da rüzgâra mı karışacak?
