Serdar Koçak’ın *Dürnaz’a Şiirler*’i, sözcüklerin tuvalinde gezinen, sıradan anları alıp birer imgeye dönüştüren bir yolculuk. Sabahın erken saatlerinde komünist olmanın ağırlığını, bir flütün kırılışındaki…
Serdar Koçak’ın *Dürnaz’a Şiirler*’i, sözcüklerin tuvalinde gezinen, sıradan anları alıp birer imgeye dönüştüren bir yolculuk. Sabahın erken saatlerinde komünist olmanın ağırlığını, bir flütün kırılışındaki sessizliği, yıldızlara uzanan iplik misali incecik umutları sorguluyor. Zühre’nin gölgesinde geçen akşamlar, ruhun makasla kesilen köşeleri, ayazda yalnız kalan arkadaşlar... Hepsi, renk skalasının dışında bir paletten dökülüyor. "Ben Sünniyim" diyen bir ses, paylaşılamayan bir geçmişin gölgesinde Sırat’tan geçerken, geleceğin gülüşleri jQuery’nin soğuk mantığıyla iç içe. Her dize, bir çizim kadar net, bir münakaşa kadar keskin. Koçak, kelimeleri öyle bir yerleştiriyor ki, anlamlar hem kayboluyor hem de yeniden doğuyor. Kısacık sayfalarında, uzun bir iç hesaplaşmanın izleri var.
