Ufuk Aymaz’ın bu ince ama derinlikli kitabı, insanın yalnızlığının en uç noktasına dokunuyor. Dünyada geriye tek bir kişi kalmış gibi hissettiren anlar, günlük hayatın sıradanlığı içinde nasıl da ezici bir…
Ufuk Aymaz’ın bu ince ama derinlikli kitabı, insanın yalnızlığının en uç noktasına dokunuyor. Dünyada geriye tek bir kişi kalmış gibi hissettiren anlar, günlük hayatın sıradanlığı içinde nasıl da ezici bir ağırlık taşıyor. Bir düğmenin iliklenemeyişi, belin sıkan bir pantolon, küflenmiş ekmeğin kokusu... Hepsi, varoluşun daralan sınırlarını hatırlatıyor. Sanki Tanrı bile artık insana bol gelen bir elbise dikmiş, her hareket zorlaşıyor. Aymaz, bu kısacık metinde, unutulmuşluğun ve çaresizliğin izlerini sürüyor; okurunu, kendi soluğunun bile yankılandığı bir boşlukta bırakıyor. Sözcükler, sessizliğin gürültüsünü taşıyor sayfalarda.