Sözcükler sustuğunda, geriye kalan yalnızca acı bir yankıdır. Dilin keskin kenarları, suskunluğun ağırlığı altında kanar; umut ise en zayıf anında değil, tam da güvendiğin noktada senden kopup gider. Yüreğin…
Sözcükler sustuğunda, geriye kalan yalnızca acı bir yankıdır. Dilin keskin kenarları, suskunluğun ağırlığı altında kanar; umut ise en zayıf anında değil, tam da güvendiğin noktada senden kopup gider. Yüreğin çığlıkları boğazına dizilir, cesaretin son kırıntıları tükenirken zincirler hazırdır. Bu satırlar, kaybolan seslerin peşinde bir yolculuk; korkunun gölgesinde büyüyen yalnızlığın, umutsuzluğun ve direnmenin ince çizgisinde geziniyor. Her kelime, bir nefesin son damlası gibi, kopmak üzere olan bir bağın izini sürüyor.
