Gönül bahçesinde sonbahar rüzgârları esiyor. Sevda, tıpkı sararan yapraklar gibi hüzünle savrulurken, yürekteki aşkın izleri silinmek bilmiyor. Celiloğlu’nun bağladığı gönül, bir türlü koparamadığı zincirlerle…
Gönül bahçesinde sonbahar rüzgârları esiyor. Sevda, tıpkı sararan yapraklar gibi hüzünle savrulurken, yürekteki aşkın izleri silinmek bilmiyor. Celiloğlu’nun bağladığı gönül, bir türlü koparamadığı zincirlerle kıvranıyor; sevdiğine kavuşmak için bülbül olup dalına konmak, gül olup kokusunu saçmak istiyor. Ama minnet duygusu, aşkın önüne geçiyor; bir daha dönmemek üzere uzaklaşmak, belki de en acı vedanın ta kendisi. Bu öyküde sevda, mevsimlerin döngüsü gibi hem tazeleniyor hem de soluyor; kara bakışların ardında gizlenen umut, gönül kapılarını aralamaya çalışıyor. Aşkın ve ayrılığın ince çizgisinde gezinen bu satırlar, okuru kendi yaralarını sarmaya davet ediyor.
