Her sabah başucumda su damlacıklarının çıkardığı sesleri, annemin parmak uçlarından dökülen piyano notalarının büyülü ezgileriyle, babamın şiirlerine harmanlanırdı. Sıcak yün yorganımın üstünde sihirli…
Her sabah başucumda su damlacıklarının çıkardığı sesleri, annemin parmak uçlarından dökülen piyano notalarının büyülü ezgileriyle, babamın şiirlerine harmanlanırdı. Sıcak yün yorganımın üstünde sihirli yıldızların dansı... Her sabah beni uyandıran, uyum içinde bir orkestra grubu. Oysa nereden bilebilirdim? Su damlacıkları, aslında çatısız evimizin (dılop) damlamasıydı. Annemin piyanosu, yorgun bir dikiş makinesinin mekanik ritmi, fakirlikten çatlamış duvarlarımızın yarıklarından sızan güneş ışığının havadaki tozlarla dansıydı. Babamın şiirleri ise geçim derdinin ağırlığında ezilip sabahın sessizliğine küfürler oluyordu. “Öyle fakirdi ki çocukluğum, ecel gelse götürecek bir şey bulamazdı…”