Doğu Ekspresi’nin dumanlı camlarından süzülen manzaralar, yolcuların sessiz hikâyelerini saklıyor. Elif Güçtaş Şakar, bu trenin koridorlarında gezinirken karşılaştığı yüzlerin, fısıltıların ve yarım kalan…
Doğu Ekspresi’nin dumanlı camlarından süzülen manzaralar, yolcuların sessiz hikâyelerini saklıyor. Elif Güçtaş Şakar, bu trenin koridorlarında gezinirken karşılaştığı yüzlerin, fısıltıların ve yarım kalan cümlelerin izini sürüyor. Seksen sekiz sayfaya sığdırdığı öykülerde, bir bavulun ağırlığı, bir cam kenarındaki yalnızlık ya da aniden çalan bir telefonun getirdiği umut var. Her durak, yeni bir başlangıç ya da bitiş olabilir; yazar da bu geçiş anlarını öyle bir yakalıyor ki, okur kendini trendeymiş gibi hissediyor. Kimi zaman gülümseten, kimi zaman düşündüren bu öyküler, yolculuğun kendisinden çok, yolcuların içine attıkları küçük adımlarla şekilleniyor.
