Sözcükler sustuğunda, sessizlik bir bıçak gibi keser dilin ucunu. Umut, en zayıf anında değil, en çok güvendiğin yerde kopuverir ansızın. Kalbinin derinliklerinde yankılanan çığlıklar, yüreğini paramparça…
Sözcükler sustuğunda, sessizlik bir bıçak gibi keser dilin ucunu. Umut, en zayıf anında değil, en çok güvendiğin yerde kopuverir ansızın. Kalbinin derinliklerinde yankılanan çığlıklar, yüreğini paramparça ederken cesaretin son kırıntıları da tükenir. İşte o an, esaretin gölgesi düşer hayatına; kanatlarını kaybetmiş bir kuş gibi çırpınırsın boşlukta. Safiye Özşener’in satırları, bu kırılganlığın tam ortasında açar kapılarını. Her kelime, bir nefes gibi dolarken içine, kaybettiğin sesi bulman için uzanır elini. Acının, umudun ve direnişin ince çizgisinde yürüyen bir yolculuk sunar bu kitap; suskunluğun değil, sözün gücünü hatırlatan.
