Ahmet Yesevî’nin 12. yüzyılda kaleme aldığı düşünülen *Divan-ı Hikmet*, aslında ölümünden çok sonra, farklı dönemlerde el yazması olarak çoğaltılmış bir eserdir. Bu durum, metnin dilsel özellikleri üzerine…
Ahmet Yesevî’nin 12. yüzyılda kaleme aldığı düşünülen *Divan-ı Hikmet*, aslında ölümünden çok sonra, farklı dönemlerde el yazması olarak çoğaltılmış bir eserdir. Bu durum, metnin dilsel özellikleri üzerine uzun süredir tartışmalar doğuruyor. Türk araştırmacıların yanı sıra yabancı bilim insanları da bu konuya eğilmiş; Fuat Köprülü’den Kemal Eraslan’a, yurt dışındaki akademisyenlere kadar pek çok isim, hikmetlerin dil yapısını çözmeye çalışmış. Ne var ki, bugüne dek metnin tamamını kapsayan, derinlemesine bir inceleme ortaya konmamış. Çoğunlukla makale ve bildiri düzeyinde kalan çalışmalar, hikmetleri farklı açılardan ele alsa da somut sonuçlara ulaşamamış. Üstelik bu araştırmaların büyük kısmı, doğrudan el yazmalarına değil, başkaları tarafından hazırlanan transkripsiyonlara dayanıyor. Senbek Utebekov’un bu çalışması, işte bu boşluğu doldurmayı amaçlıyor.