Geçmiş, durgun bir nehir gibi akıp gitmişti; taşların arasından süzülen ışıklar, trafik lambalarının yanıp sönen renkleriyle kesilmişti. Bir zamanlar uçurumun kenarından gördüğün insanlar vardı, şimdiyse…
Geçmiş, durgun bir nehir gibi akıp gitmişti; taşların arasından süzülen ışıklar, trafik lambalarının yanıp sönen renkleriyle kesilmişti. Bir zamanlar uçurumun kenarından gördüğün insanlar vardı, şimdiyse ekranda kanayan bir çocuğun görüntüsüyle baş başa kalmışsın. Sessiz bir annenin elini arıyorsun, sevgilerin arasında kaybolmuş tercümeler gibi. Asıl hikâye, kenarda unutulmuş bir kitap gibi duruyor; sayfalarını açtığında ise yalnızlık, parçalanmış anılar ve yarım kalmış sözcükler karşılıyor seni. Dışarıda ne varsa, içeri sızmış; dışarıda ne yoksa, içerde eksik.
