Sevgilin, uzak bir yurdun özlemi gibi duruyor kapının eşiğinde; cam kenarında, eller değmeden, yalnızca anılarda. Onunla paylaştığın o an var ya, anlatırsan kahkaha olur, susarsan yüreğinde bir hüzün…
Sevgilin, uzak bir yurdun özlemi gibi duruyor kapının eşiğinde; cam kenarında, eller değmeden, yalnızca anılarda. Onunla paylaştığın o an var ya, anlatırsan kahkaha olur, susarsan yüreğinde bir hüzün kabartısı. Sensizliği boğazında düğümlenen bir yutkunma gibi taşıyorsun. Kelimeler, dilinde dönüp duruyor; ne tam söyleyebiliyorsun, ne de bırakabiliyorsun. Azad Penaber’in dizeleri, bu sessiz çığlığın peşine düşüyor: sevginin, ayrılığın ve içine gömülen sözlerin izinde.
