Türkçemiz, düşüncelerimizin ve duygularımızın aynasıdır; ona ne kadar özen gösterirsek, yaşamımızı da o denli anlamlı kılabiliriz. Dili savrukça kullanmak, varoluşumuzu da savruklaştırır; derinlikten yoksun…
Türkçemiz, düşüncelerimizin ve duygularımızın aynasıdır; ona ne kadar özen gösterirsek, yaşamımızı da o denli anlamlı kılabiliriz. Dili savrukça kullanmak, varoluşumuzu da savruklaştırır; derinlikten yoksun, yüzeysel bir birey olmaya mahkûm eder bizi. Anadilimizle kurduğumuz bağ zayıfladıkça, kimliğimiz de bulanıklaşır, aidiyet duygumuz sarsılır. Feyza Hepçilingirler, *Dilim Dilim Anadilim*’de bu kaygıyı ustaca işliyor; Türkçenin bugününü, kimi zaman alaycı bir dille, kimi zaman düşündürücü bir derinlikle ele alıyor. Yazıları okurken kah gülümseyip kah duraksıyorsunuz; çünkü farkına varıyorsunuz ki dilimizle olan ilişkimiz, aslında kendimizle olan ilişkimizin bir yansıması. Hepçilingirler, Türkçeyi bir yaşam damarı gibi görüyor: Nasıl ki kan bedeni ayakta tutarsa, dil de düşüncelerimizi, kültürümüzü, hatta geleceğimizi canlı tutar. Peki, biz bu damarı ne kadar sağlıklı tutabiliyoruz? Kitap, bu soruyu.
