İran-Irak Savaşı’nın acımasız cephelerinde, henüz on sekiz yaşında omuzlanan bir kader var bu kitapta. Seyyid Nureddin Âfî, savaşın ilk günlerinde aldığı ağır yaralarla bedeninin yüzde yetmişini kaybetse de…
İran-Irak Savaşı’nın acımasız cephelerinde, henüz on sekiz yaşında omuzlanan bir kader var bu kitapta. Seyyid Nureddin Âfî, savaşın ilk günlerinde aldığı ağır yaralarla bedeninin yüzde yetmişini kaybetse de, ayakta tedavi görmeyi seçer. Yaraları taze, yüreği dimdik; siperlere dönmekten hiç tereddüt etmez. Yetmiş yedi ay boyunca düşmanla göğüs göğüse mücadele eden bu genç savaşçı, dört yıl sonra evine döndüğünde geride gençliğini, sağlığını ve sayısız arkadaşını bırakmıştır. Kimyasal silahların izleri yıllar sonra bile hâlâ can yakıyor; şarapnel parçaları etinde, kemiklerinde birer anı gibi duruyor. Onun anlattıkları, sadece bir askerin değil, bir neslin savaş meydanlarında eriyen umutlarının, inancın ve direncin hikâyesi. Acıların dili olsa, belki de böyle konuşurdu.
