Eylülün serin soluğuyla kımıldayan dallar, gökyüzüne uzanırken bir ağacın sessiz hikâyesini fısıldıyor. Yaprakları güneşe teslim olmuş, her biri ayrı bir dilden konuşuyor sanki. Yeşilin en derin tonları, sesin…
Eylülün serin soluğuyla kımıldayan dallar, gökyüzüne uzanırken bir ağacın sessiz hikâyesini fısıldıyor. Yaprakları güneşe teslim olmuş, her biri ayrı bir dilden konuşuyor sanki. Yeşilin en derin tonları, sesin gölgesinde filizleniyor; sanki ağaç olmak, sadece kök salmak değil, aynı zamanda o sesi taşımak demek. Göğsünde iki kanat varmış gibi hissediyorsun, ama bir türlü bir araya gelemiyorlar. Aralarındaki mesafe, ne uçmaya ne de dinlenmeye izin veriyor. Ali Uğur’un satırlarında, doğanın sessiz çığlığına kulak veriyorsun; devrilmiş bir ağacın altında, kendi gölgende kaybolmanın ve yeniden yeşermenin hikâyesi.
