Aradan yüzyıl geçmesine rağmen Türkiye, ayaklarına dolanan prangalarını kıramıyor, halklarını özgürleştiremiyor: bölünme, parçalanma sendromunu yeniden yeniden üreterek halkına korkuyu pompalıyor ve halk da…
Aradan yüzyıl geçmesine rağmen Türkiye, ayaklarına dolanan prangalarını kıramıyor, halklarını özgürleştiremiyor: bölünme, parçalanma sendromunu yeniden yeniden üreterek halkına korkuyu pompalıyor ve halk da buna katlanıyor. Gelinen bu aşamada kendisine demokratım diyen her duyarlı yurttaşın şu soruyu sorması gerekmez mi? “Neden Berlin’de bir Hitler Bulvarı yoktur? Ya da Paris’te bir Avenue Maréchal Pétain, Roma’da Mussolini Strada, yoktur? Çünkü bu ülkelerin halkları, faşizm deneyimini yaşadıkları dönemde olup bitenlerden doğrudan haberdardır ve geçmişleriyle bir şekilde yüzleşmeyi başarabilmişlerdir. Türkiye halkları ise Ermeni, Rum ya da Süryani sorunuyla ne kadar haberdardır; onun ötesinde Kürt sorunu hakkında ne kadar bilgi sahibidirler? Egemen kodların, iktidardan muhalefete bütün siyasi yapıların içine işlediği, eğitimin buna göre dizayn edildiği ve nesillerin halklara düşman yetiştirildiği bir cumhuriyette demokrasi kime, ne kadar verilebilir? Hakiki yani bağımsız bir muhalefetin, özgür tartışmanın, düşünce, ifade ve basın özgürlüğünün olmadığı bir ülkede, egemen ideoloji ve iktidarın siyasi fikir ve tutumları kaçınılmaz olarak ve maalesef geniş toplum kesimlerince sorgulanmadan, kolaylıkla benimsetiliyor.
