Eftelya’nın satırları, gözleri görmeyen ama kalbiyle bakan bir yüreğin fısıldayışı gibi. Sevdiklerini elleriyle değil, ruhunun derinliklerinde kucaklayan; dokunamadığı anları kelimelere sarıp saklayan bir…
Eftelya’nın satırları, gözleri görmeyen ama kalbiyle bakan bir yüreğin fısıldayışı gibi. Sevdiklerini elleriyle değil, ruhunun derinliklerinde kucaklayan; dokunamadığı anları kelimelere sarıp saklayan bir deniz kızı. Çölün ortasında bile serap değil, gerçek bir vaha yaratan bu sözler, Kerbelâ’nın susuzluğuna yağmur olup düşüyor. Toprağına bakarken suyunu içmiş, güneşine bakarken ışığını içine çekmiş; gecenin karanlığına dalarken mavinin en saf tonlarına uyanmış. Cemre’nin beyaz sayfalarına düşen her cümle, gökyüzüne tutkun bir kalbin imzası sanki. Geceye atılan her kelam, çoktan yazılmayı bekleyen sayfalarda yerini almış bile.
