Bazı yaralar sessizce kanar, görünmez ama derindir. Acının en keskin hali, belki de içinde sakladıklarınla yüzleşmektir. Ölümün gölgesi düşer yaşamın üzerine, ama asıl sancı, intiharın soğuk kucağında bekleyen…
Bazı yaralar sessizce kanar, görünmez ama derindir. Acının en keskin hali, belki de içinde sakladıklarınla yüzleşmektir. Ölümün gölgesi düşer yaşamın üzerine, ama asıl sancı, intiharın soğuk kucağında bekleyen umutsuzluktur. Karanlıkta açan çiçekler gibi, en çok ışığa muhtaç olanlar, bazen onu bulamaz. İçindeki fırtınalar dinmezken susmak, belki de en ağır sessizliktir. Bu kısa ama etkileyici metin, kaybolan umutların ve bastırılmış çığlıkların izini sürüyor; acının dilini, suskunluğun gürültüsüne dönüştürüyor.
