Ufkun ötesinde bir dünya var; orada gökyüzü denizle buluşmaz, yalnızca batan güneşin kızıllarıyla yıkanır. Karanlık çökse bile, o renkler solmaz, içimizde saklı kalır. Çağatay Kılıç’ın *Demeç*’i, bu ince…
Ufkun ötesinde bir dünya var; orada gökyüzü denizle buluşmaz, yalnızca batan güneşin kızıllarıyla yıkanır. Karanlık çökse bile, o renkler solmaz, içimizde saklı kalır. Çağatay Kılıç’ın *Demeç*’i, bu ince çizgide gezinen bir anlatı: sözün bittiği yerde başlayan sessizlik, gösterişsiz ama derin. Yüz on iki sayfada, hayatın sıradan görünen anlarına gizlenmiş ışığı yakalıyor. Bulutlar ağırlaşsa da, göğün mavisi hep orada; tıpkı bu romanın sayfalarında olduğu gibi. Kısa, ama her satırıyla uzun uzun düşünülmeye değer.
