Gece yarısı sessizliğinde, hafızanın derinliklerinden süzülen bir anı gibi beliriverdi o günler. Sonbaharın ağır adımlarla çekip gittiği, yaprakların usulca düşüşünü dinlediğimiz zamanlardı. Karanlıkta…
Gece yarısı sessizliğinde, hafızanın derinliklerinden süzülen bir anı gibi beliriverdi o günler. Sonbaharın ağır adımlarla çekip gittiği, yaprakların usulca düşüşünü dinlediğimiz zamanlardı. Karanlıkta titreşen ışıklar, yolunu kaybetmiş bir düş gibiydi; ne tam uyanıklık ne de huzurlu bir uyku. Sanki zaman durmuş, yalnızca anılar nefes alıyordu. Her şey bulanık, her şey belirsizdi; tıpkı rüzgârda savrulan duman misali. Oysa o anlarda bile, içimde bir yerde, geçmişin izlerini sürmekten vazgeçmemiştim.
