19. yüzyılda akıl hastaneleri, disiplinin sınırlarını zorlayan bir egemenlik alanına dönüşmüştü. Hekimler, kapatma, sorgulama, cezalandırma ve ödüllendirme gibi yöntemlerle deliliği kontrol altına almanın…
19. yüzyılda akıl hastaneleri, disiplinin sınırlarını zorlayan bir egemenlik alanına dönüşmüştü. Hekimler, kapatma, sorgulama, cezalandırma ve ödüllendirme gibi yöntemlerle deliliği kontrol altına almanın mutlak hakimleri olarak görülüyordu. Gizli kalan bu ruhsal karmaşayı açığa çıkarmak, onu provoke edip ardından yatıştırmak, tıbbın ustalıkla yönettiği bir süreçti. Deliliğin doğası, bu kurumların duvarları arasında şekillenirken, Freud’un psikanalizle getirdiği bakış açısı, tedavi anlayışında köklü bir dönüşüm yarattı. Akıl ile delilik arasındaki kopuk diyalog, yüzyıllar sonra yeniden kurulmuş; insanın iç dünyasına dair kapılar aralanmıştı.
