Ankara’nın arka sokaklarında, hayata tutunmaya çalışanların hikâyesi dökülüyor sayfalara. Emrah Serbes, kaybedenlerin, umutlarını lime lime edenlerin, sessiz çığlıklarını duyuruyor. Babasının elinden uçup…
Ankara’nın arka sokaklarında, hayata tutunmaya çalışanların hikâyesi dökülüyor sayfalara. Emrah Serbes, kaybedenlerin, umutlarını lime lime edenlerin, sessiz çığlıklarını duyuruyor. Babasının elinden uçup giden evin taksitleri, çocukluğunda alamadığı oyuncağın pişmanlığı, içkiyle yanan gençlerin gözlerinde donup kalan hayaller... Hepsi birer yara izi gibi, geçmişin ağırlığı altında ezilenlerin. Kışın soğuğu nasıl yazın sıcaklığını silerse, bu insanların hayatları da öyle; bir türlü ısınmayan, hep eksik kalan bir mevsim gibi. Kardeşlerin, ayyaşların, hayata küsenlerin dünyasında, umut bazen bir bardak çay kadar yakın, bazen de bir ömür kadar uzak. Serbes, kenar mahallelerin soluğunu, içine kapanan çocukların acısını, çıplak bir gerçeklikle anlatıyor. Beton bloklar arasında kaybolan hayatlar, birer birer dökülüyor satırlara.
