Asansörün dar alanında Yavuz Selim’le baş başa kalan Handan, heyecanını bastırmak için çantasını sımsıkı kavradı. Gözleri genç adamın aynadaki yansımasına takıldı; kaşının üzerindeki ince yara izi, sanki ilk…
Asansörün dar alanında Yavuz Selim’le baş başa kalan Handan, heyecanını bastırmak için çantasını sımsıkı kavradı. Gözleri genç adamın aynadaki yansımasına takıldı; kaşının üzerindeki ince yara izi, sanki ilk kez görüyormuş gibi dikkatini çekti. "İz kalmış," diye mırıldandı istemsizce. Sözcükler dudaklarından dökülür dökülmez pişman oldu, ama artık çok geçti. Yavuz Selim’in eli, acı bir anıyı çağrıştıran o yere gittiğinde, yüzünde buruk bir gülümseme belirdi. Handan’ın gözlerine aynadan bakarak fısıldadı: "Bu iz, kalbimde açtığın yaraların yanında hiçbir şey." Sevginin sessizliği, aralarındaki mesafeyi daha da yakıcı kılıyordu.
