Kandilin titrek ışığında, duvara düşen gölgesi bir sır saklıyormuşçasına parmaklarını dudaklarına götürdü. "Sakın kimse duymasın," diye fısıldadı, saçları beline dökülmüş, çıplak teni teneke leğende bekleyen…
Kandilin titrek ışığında, duvara düşen gölgesi bir sır saklıyormuşçasına parmaklarını dudaklarına götürdü. "Sakın kimse duymasın," diye fısıldadı, saçları beline dökülmüş, çıplak teni teneke leğende bekleyen ılık suyun buğusunda kayboluyordu. Gecenin karanlığında, yılların yükü omuzlarına çökmüş olsa da bedeni hâlâ narin hatlarını koruyordu. Annesi şaşkınlıkla bakarken, o deniz mavisi gözlerinde biriken yaşlar, kimsenin bilmediği acıları anlatıyordu. "Ben Polye, Vasili’nin kızıyım," dedi iç çekerek. Bu şehirde nasıl kaybolduğunu, hangi yollardan geçtiğini, kimse sormamıştı. Sessizliğin ardında saklı kalan hikâyesini, yalnızca duvarlar duymuştu belki de.