On yaşına bastığı doğum gününün üçüncü sabahı, Nikolay’ın uykusu beklenmedik bir gürültüyle bölünür. Başucunda asılı duran melek biblosu sallanırken, şeker kâğıdına sarılı bir sinek raketi yüzüne doğru iner…
On yaşına bastığı doğum gününün üçüncü sabahı, Nikolay’ın uykusu beklenmedik bir gürültüyle bölünür. Başucunda asılı duran melek biblosu sallanırken, şeker kâğıdına sarılı bir sinek raketi yüzüne doğru iner. Karl İvanıç, yamalı sabahlığının içinde, kırmızı püsküllü takkesiyle odada dolaşmakta, duvarlardaki sinekleri tek tek avlamaktadır. Raketin beceriksizce savruluşu, hem sineği Nikolay’ın alnına düşürür hem de çocuğun sabrını taşırır. Gözlerini ovuşturarak yorganın altından çıkar, meleği durdurur, ölü sineği yere atar ve bakışlarını, hâlâ sinek kovalayan yaşlı öğretmenine öfkeyle diker. Karl İvanıç ise, keçi derisi yumuşak çizmelerinin içinde, hiçbir şey olmamış gibi avına devam eder. O an, çocukluk masumiyetiyle öfkenin ilk kıvılcımları arasında geçen bu sahne, günün sıradan bir başlangıcı mıdır, yoksa hayatın küçük ama unutulmaz derslerinden biri mi?
