Gün gelir, sessiz bir tomurcuk yüreğimde yeşerir. Hüzün, çiy taneleri gibi usulca düşer yaprakların ucuna. Kavurucu güneşin altında çatlamış toprak susuzluğunu haykırırken, ben de kendi kuraklığımla…
Gün gelir, sessiz bir tomurcuk yüreğimde yeşerir. Hüzün, çiy taneleri gibi usulca düşer yaprakların ucuna. Kavurucu güneşin altında çatlamış toprak susuzluğunu haykırırken, ben de kendi kuraklığımla yüzleşirim. Sararmış anılar, belirsiz yarınlar ve güvenmeyi unuttuğum eller, gerçekliğin soğuk yüzünü gösterir bana. Ama sonunda, küçük ışıklar belirir karanlıkta. İçim taşar çiy tanelerinden; belki de sabahın serinliğini bu yüzden severim. Bencillikten uzak, sevinci, mutluluğu ve yaşamı kucaklamak için... Çiy taneleri gibi, usulca.