Refik Durbaş’ın şiirlerinde hayat, bir çırak gibi el yordamıyla aranır. Sözcükler ustasının peşinde, bazen isyana, bazen hüzne kapılan bir yürek taşır dizeleri. Sevda, hasret, yalnızlık; hepsi sanki tek bir…
Refik Durbaş’ın şiirlerinde hayat, bir çırak gibi el yordamıyla aranır. Sözcükler ustasının peşinde, bazen isyana, bazen hüzne kapılan bir yürek taşır dizeleri. Sevda, hasret, yalnızlık; hepsi sanki tek bir adrese teslim edilir: şairin kendi kaburgaları arasına. Gurbet acıtıp sıla uzaklaştıkça, sorular çoğalır durur: Neden hep benim payıma düşer bu keder? Usta, nereye sakladın umudu? Şiirler, cevap aramaktan çok, soruların kendisini kutsar. Acının, sevincin, isyanın ortasında bir çırak gibi dikilir Durbaş; elinde kalem, gözünde hayal, yüreğinde ise bitmek bilmeyen bir arayış. Her dize, sanki yeni bir ustaya verilecek imtihan gibidir: Kim tutacak bu ateşi, kim taşıyacak bu sözleri?
