Bu gece yazmayı düşündüklerimi bir kenara aldım. Çoktandır düşündüğüm ama bir türlü başlayamadığım, ölüm ve yaşam arasında ince bir çizgide yürüyen iki genci anlatacağım romanımın girişi tamamdı. Çıkış…
Bu gece yazmayı düşündüklerimi bir kenara aldım. Çoktandır düşündüğüm ama bir türlü başlayamadığım, ölüm ve yaşam arasında ince bir çizgide yürüyen iki genci anlatacağım romanımın girişi tamamdı. Çıkış noktasını bulup, eşiği aştığım ilk cümleyi hemen yazdım: “Sokak arasından belli belirsiz bir sesin kulağıma gelmesi ile dar, karanlık yöne saptım. Bütün arzularımın, gururumun, hırsımın, heyecanımın kısaca yaşamda elde ettiğim tüm duygu ve düşüncelerimin o sokağa sapınca değişeceğini bilemezdim.” Öykünün buz dağının altta kalan kısmını ısrarla okuyucuya bırakmaktan yana olan Murat Darılmaz, bozulan ve tükenmekte olan insan ilişkilerine davet ediyor bizi, “cinayet mahalline davet” eder gibi. Cinayet mahallinde insanlığın -kadın/erkek, usta/kalfa, amir/memur vb.- açmazları var. Murat Darılmaz’ın hüzünlü ironik dili, “Öykü bir cinayet mahallidir; tıpkı hayat gibi…” diyor.
