İçinde birikenler ne tam anlamıyla dışa vurulabiliyor ne de bastırılıp unutulabiliyor. Her adım, sanki bir yere ait olamamanın ağırlığıyla atılıyor; ne kendi kabuğuna sığabiliyor insan ne de başkalarının…
İçinde birikenler ne tam anlamıyla dışa vurulabiliyor ne de bastırılıp unutulabiliyor. Her adım, sanki bir yere ait olamamanın ağırlığıyla atılıyor; ne kendi kabuğuna sığabiliyor insan ne de başkalarının dünyasına karışabiliyor. Bir ara durakta, belirsizliğin ortasında savrulup duruyor. Dışarıdan bakınca görünmez olan, içine dönünce dayanılmaz bir baskıya dönüşüyor. Yaşananlar, hissedilenler, dile getirilemeyenler... Hepsi bir yerde, sessiz bir çığlık gibi yankılanıyor. Anlatılmak istenen belki de tam olarak bu: ne içerde kalabilen ne de dışarı çıkabilen, sadece var olan ama görünmeyen bir sancı.