Vedat Önder’in dizelerinde aşk, bir yandan yürek dağlayan bir çaresizlik, öte yandan taparcasına bir bağlılık olarak karşımıza çıkıyor. Sevgiliye duyulan özlem, neredeyse kutsal bir boyuta ulaşıyor; Kâbe’nin…
Vedat Önder’in dizelerinde aşk, bir yandan yürek dağlayan bir çaresizlik, öte yandan taparcasına bir bağlılık olarak karşımıza çıkıyor. Sevgiliye duyulan özlem, neredeyse kutsal bir boyuta ulaşıyor; Kâbe’nin yerini alan bir gönül, kıble edinilen bir varlık. Acı bile hoş görülüyor, çünkü sevenin dünyasında sevgilinin her hali değerli. "Uyku haram oldu" derken, aşkın getirdiği ıstırap, bir yandan da dermanını çifte gamzelerde buluyor. Yaralanmak, incinmek umurunda değil; sevgiliye duyulan sadakat, her türlü fedakarlığı göze aldırıyor. Yazar, bu kısa ama yoğun metinde, aşkın hem yücelten hem de ezen gücünü, içten bir dille anlatıyor. Her dize, bir iç çekiş, bir yalvarış ya da teslimiyetle dolu.
