Bir adamın sessizliğinde saklı kalan hikâyesi, *Çiçekli Yazma*’da soluk alıyor. Ne rüyaların dilini çözebiliyor ne de kuşların şarkılarını anlayabiliyor; yalnızca kederin yonttuğu sözcüklerle baş başa…
Bir adamın sessizliğinde saklı kalan hikâyesi, *Çiçekli Yazma*’da soluk alıyor. Ne rüyaların dilini çözebiliyor ne de kuşların şarkılarını anlayabiliyor; yalnızca kederin yonttuğu sözcüklerle baş başa, geçmişin ağırlığı altında eziliyor. Eski bir yağmurun izleri gibi silikleşen anılar, suskunluğun içinde yankılanıyor. İsmail Karakurt, kısacık sayfalarda derin bir yalnızlığı resmediyor; acının, umudun ve unutuşun gri tonlarını bir arada sunuyor. Her cümle, bir nefes kadar hafif ama bir dağ kadar ağır. Okuyucu, sayfalar arasında kaybolurken, aslında kendine dair bir şeyler buluyor. Sözcüklerin ötesinde, bir insanın içine düştüğü sessiz çığlığı duyuyor.
