Uzaklara dalan bakışlarında, yaralı bir sincabın ürkekliği gizli. Bir zamanlar rüzgârda savrulan serçe misali neşeliydi; kiraz dallarında dans eder, yazın sıcaklığına gülümserdi. Şimdiyse sessizlik, anıları…
Uzaklara dalan bakışlarında, yaralı bir sincabın ürkekliği gizli. Bir zamanlar rüzgârda savrulan serçe misali neşeliydi; kiraz dallarında dans eder, yazın sıcaklığına gülümserdi. Şimdiyse sessizlik, anıları bir değirmenin taşları gibi öğütüyor. Acının gölgesinde büyüyen umutlar, tıpkı çiçeklerin arasında kaybolan bir değirmenin hikâyesine dönüşüyor. Yazar, kırık dökük anılarla örülü bu yolculukta, insanın içindeki o ince çizgiyi ustaca çiziyor: kaybetmenin ağırlığıyla, yeniden doğmanın umudu arasında. Sözcükler, tıpkı rüzgârın savurduğu yapraklar gibi, okuru da kendi izini sürmeye çağırıyor.