Doğa, tüm canlıların paylaştığı tek yuvadır ve onsuz yaşam düşünülemez. Hava, su, besin ve barınak gibi temel gereksinimlerimiz, doğanın sunduğu olanaklarla karşılanır; bu olanaklar yoksa biz de yokuz. Ne var…
Doğa, tüm canlıların paylaştığı tek yuvadır ve onsuz yaşam düşünülemez. Hava, su, besin ve barınak gibi temel gereksinimlerimiz, doğanın sunduğu olanaklarla karşılanır; bu olanaklar yoksa biz de yokuz. Ne var ki, insanlık olarak doğaya minnet duymak yerine onu sistemli bir şekilde tüketiyoruz. Kendimizi evrenin merkezi sanan bir kibirle, lüks ve tüketim hırsı uğruna doğayı tahrip ediyoruz. Oysa doğaya verdiğimiz her zarar, aslında kendi geleceğimizi tehlikeye atmak anlamına gelir. Bindirdiğimiz dalı keserken, farkında olmadan kendi sonumuzu hazırlıyoruz. Emrah Akyüz’ün çalışması, bu çelişkili ilişkiyi Spinoza’nın felsefi bakış açısıyla ele alıyor: İnsanın doğayla kurduğu bağın etik boyutunu sorgularken, varoluşumuzun dayandığı temelleri yeniden düşünmeye çağırıyor.
