Bazıları der ki insan, aslında bir satırdan ibarettir; zamanın sayfalarında kaybolup giden bir harf. Bekir Şamil Potur’un *Cepheye Kolonya* adlı eseri, bu düşünceyi sessiz bir isyanla yeniden sorguluyor…
Bazıları der ki insan, aslında bir satırdan ibarettir; zamanın sayfalarında kaybolup giden bir harf. Bekir Şamil Potur’un *Cepheye Kolonya* adlı eseri, bu düşünceyi sessiz bir isyanla yeniden sorguluyor. Altmış dört sayfada toplanan öyküler, savaşın gölgesinde unutulmaya yüz tutmuş hayatları, kırık dökük anıları ve insanın varoluşuna sinen o ince çizgiyi irdeliyor. Kolonyanın keskin kokusu nasıl ki teni sarıp geçmişin izlerini taşıyorsa, bu metinler de belleğin derinliklerinde saklı kalmış hikâyeleri yüzeye çıkarıyor. Yazar, kelimeleri ustaca dokurken, acının ve umudun iç içe geçtiği anları öyle bir anlatıyor ki, sayfalar arasında gezinirken bir anda kendinizi o anların içinde buluyorsunuz. Ne destansı bir kahramanlık var burada, ne de yüceltilmiş bir dram. Sadece insan; bazen bir cephede, bazen bir sokak aralığında, bazen de kendi iç hesaplaşmalarının ortasında. Potur, sade ama derin bir dille, okurunu.
