“Kendi Cehenneminde Vicdanınla Baş Başa...” Bazı vedalar hüzün değil, adalet taşır. Bir kalbi kırmanın, verilen emeği hiçe saymanın ve sevdayı oyun sanmanın ağır bir bedeli vardır. Bu kitap; sessizce…
“Kendi Cehenneminde Vicdanınla Baş Başa...” Bazı vedalar hüzün değil, adalet taşır. Bir kalbi kırmanın, verilen emeği hiçe saymanın ve sevdayı oyun sanmanın ağır bir bedeli vardır. Bu kitap; sessizce gidenlerin değil, arkasında yıkılmış bir enkaz bırakıp pişmanlıkla geri dönmeye çalışanlara kapatılan kapıların hikayesidir. “Dön desen de dönemem, bu defter çoktan bitti.” Diyen keskin bir kararlılık... Gece çöktüğünde yankılanan o pişmanlık dolu fısıltılar artık karşılık bulmayacak. Çünkü her gözyaşı masum değildir ve her son, aslında hak edilmiş bir cezadır. Seni kaybedenlerin, kaybettiği gün bittiği o karanlık kuyuda yankılanan tek bir cümle kalıyor geriye: “Ağlama hiç boşuna, bu sonu sen istedin. Çek cezanı, hak ettin!”
