Sözcükler bir kapının menteşesinden fırlıyor sanki; kilit kırıldı mı, her şey dağılıveriyor etrafa. Bu dizelerde ne başkasının elinden tutup kurtarılmışlık var, ne de yalnızca kendini kurtarmış olmanın…
Sözcükler bir kapının menteşesinden fırlıyor sanki; kilit kırıldı mı, her şey dağılıveriyor etrafa. Bu dizelerde ne başkasının elinden tutup kurtarılmışlık var, ne de yalnızca kendini kurtarmış olmanın rahatlığı. Bir boşluğa adım atar gibi giriyor şair, suyun içinde ama yüzeyi olmayan bir yere. Derinlikler, sınırlar, aidiyetler bulanıklaşıyor; her şey bir akışkanlık kazanıyor. Oky, ikinci ciltte de kelimeleriyle bir alan açıyor okuruna: ne tamamen yabancı, ne de büsbütün tanıdık. Şiir, burada bir kurtuluş değil, bir keşif alanı olarak beliriyor. Sessizliklerin, çarpışmaların, eriyen sınırların arasında dolaşırken, her satırda yeni bir kapı aralanıyor.
