Güneşin altında kuruyup toza dönen bir toprak gibisin bazen; susuzlukla bükülür, parçalanırsın. Bazen de yuvasından uzak düşmüş bir kuş gibi kanat çırparsın gökyüzünde, annenden ayrı kalmanın acısıyla. Ama…
Güneşin altında kuruyup toza dönen bir toprak gibisin bazen; susuzlukla bükülür, parçalanırsın. Bazen de yuvasından uzak düşmüş bir kuş gibi kanat çırparsın gökyüzünde, annenden ayrı kalmanın acısıyla. Ama içindeki o gizli ses, yağmurun bir gün yağacağını, annene kavuşacağını fısıldar durur. O zaman başını kaldırır, bulutlara gülümser, "Nihayet," dersin içinden. Umut, en zor anlarda bile sönmeyen bir ışıktır; sen de bilirsin bunu.