Karadeniz’in sisli kıyılarında, hüzün bir yaşam biçimine dönüşür. Dağların dumanla sarıldığı, yağmurun güneşi gölgelediği bu topraklarda, anılar ve özlem iç içe geçer. İstanbul’un şairlerine inat, buranın…
Karadeniz’in sisli kıyılarında, hüzün bir yaşam biçimine dönüşür. Dağların dumanla sarıldığı, yağmurun güneşi gölgelediği bu topraklarda, anılar ve özlem iç içe geçer. İstanbul’un şairlerine inat, buranın yağmuru bile farklı ıslatır insanı; öğle vakti bile olsa, umutla beklenen bir aydınlık vardır. Nilgün Kurbetli Kılıç, memleket hasretini ve doğanın kucağındaki yalnızlığı, yalın ama derin bir dille anlatıyor. Her satırda, Karadeniz’in vahşi güzelliğiyle içsel yolculuklar birleşir; sessizlik, bazen en gürültülü çığlıklardan daha anlamlıdır.