Adını bilmediğimiz topraklarda, eski kervan yollarının tozlu izlerinde kaybolan bir ses var bu dizelerde. Küçük böceklerin kanat vızıltıları arasında fısıldanan, yalnızlığın derinliklerine doğru uzanan bir…
Adını bilmediğimiz topraklarda, eski kervan yollarının tozlu izlerinde kaybolan bir ses var bu dizelerde. Küçük böceklerin kanat vızıltıları arasında fısıldanan, yalnızlığın derinliklerine doğru uzanan bir çağrı. Korkuların gölgesinde elveda demenin, sevdaların kırılganlığında kaybolmanın hikâyesi. Çocukluğun saf umutlarıyla büyütülen deve yavrularına bakarken, dünyanın kalabalığına rağmen yalnızca bir yüce güce sığınmanın ağırlığı. Samet Civan, sessizliğin içindeki çığlıkları, unutulmuş anıların izlerini kâğıda dökerken, okuru da bu yolculuğa davet ediyor. Kırık dökük cümlelerle örülü bu şiirler, insanın içindeki boşluğu doldurmasa da, onunla birlikte nefes alıp veriyor.
