Dünyanın dört bir yanında yankılanan acının sesiyim ben. Vietnam’ın alevlerinde kavrulan çocukların, Hiroşima’nın toz dumanında dağılan bedenlerin, Sivas’ın közlerinde eriyen umutların izindeyim. Başbağlar’ın…
Dünyanın dört bir yanında yankılanan acının sesiyim ben. Vietnam’ın alevlerinde kavrulan çocukların, Hiroşima’nın toz dumanında dağılan bedenlerin, Sivas’ın közlerinde eriyen umutların izindeyim. Başbağlar’ın sessizliğine karışan feryatlarım, Yemen’in çöllerinde kaybolan iniltilerim, Somali’nin açlıkla boğuşan çocuklarının gözlerinde yansıyor. Çernobil’in zehirli rüzgârında Pavel’le, İgor’la birlikte soluduğum radyasyon, yüreğime işleyen bir sızı olarak kaldı. Kızılay’ın, Ulus’un sokaklarında patlayan bombaların yankısıyla parçalanıyorum; savaşın gölgesi her yerde, acının sonu yok. Bu şiir, insanın insana ettiği zulmün, unutulmaya yüz tutan vicdanların, merhametin mayasını yitirdiği bir dünyanın ağıdıdır.
