Buzlu Cam, iyileşmeyi bir “tamir” olarak değil, yaşamla kurulan yeni bir ilişki biçimi olarak düşünür. Buzlu camın ardında kalan görüntüler nettir sanılır; oysa en çok bulanıklık, yakına bakıldığında başlar…
Buzlu Cam, iyileşmeyi bir “tamir” olarak değil, yaşamla kurulan yeni bir ilişki biçimi olarak düşünür. Buzlu camın ardında kalan görüntüler nettir sanılır; oysa en çok bulanıklık, yakına bakıldığında başlar. Bu kitap, görünmez kalmayı öğrenmiş bir kadının, o sessizlikten çıkma cesaretinin hikâyesidir. Bir annenin gölgesinde büyüyen bir kız çocuğunun, yıllar sonra kendi sesine yaklaşma çabası… Çocukluktan bugüne taşınan sessizlikler, söylenmeyen cümleler ve kırık bir hafızanın içinden süzülen bir anlatıyla Buzlu Cam, kaçınılmaz bağlara, görünmez yaralara ve insanın kendisiyle kurduğu mesafeye dair bir yüzleşme sunuyor. Okurunu cevaplara değil, sorulara çağıran; camın ardında kalanla, camın kendisi arasında gidip gelen bir anlatı.