Sessizlik, dudaklarında bir yara gibi açılmıştı artık. Yıllardır taşıdığı kelimeler, bir bir solup giderken geriye sadece nefes alıp veren bir boşluk kalmıştı. Her söz, her cümle, sanki dilinin ucuna kadar…
Sessizlik, dudaklarında bir yara gibi açılmıştı artık. Yıllardır taşıdığı kelimeler, bir bir solup giderken geriye sadece nefes alıp veren bir boşluk kalmıştı. Her söz, her cümle, sanki dilinin ucuna kadar gelip duruyor, sonra bir karanlığa karışıp kayboluyordu. Peki ya o? Tanrının elçisi olduğunu söyleyenler vardı; Cebrail’in sesi, ilahi kelamı insanlara ileten o değil miydi? Ama şimdi, dudaklarından dökülen tek şey suskunluktu. İletilmesi gerekenler tükenmiş miydi yoksa? Yoksa kendisi mi tükenmişti artık? İlahi bir çağrı mıydı bu sessizlik, yoksa sonsuz bir yalnızlığın çığlığı mı? Cevdet Karal’ın kaleminden dökülen bu hikâye, kelimelerin kırılganlığıyla yüzleşen bir adamın iç hesaplaşmasını anlatıyor.
